Trzon sekcji ochrony osobistej stanowią byli pracownicy Biura Ochrony Rządu, którzy sprawowali ochroną osobistą i miejsc zamieszkania członków najwyższych władz państwowych. Pracownicy ochrony osobistej charakteryzują się wysokimi walorami psychofizycznymi i szczególnymi umiejętnościami pozwalającymi na programowanie kierunków zagrożenia, a także zdolnością przeciwdziałania ewentualnemu zaskoczeniu przez zamachowca. Dążąc do wyeliminowania najbardziej niebezpiecznych stanów, pracownicy ochrony osobistej uwzględniają w planowaniu czynności ochronnych następujące przedsięwzięcia:

•    wywiad ochronny – działania operacyjno – rozpoznawcze zmierzające do ustalenia, czy osobie ochranianej grozi jakiekolwiek niebezpieczeństwo lub istnieją powody do zamachu na jej życie;
•    wykrywanie inwigilacji – czynności pozwalające na ustalenie ewentualnych symptomów zbierania informacji o osobie ochranianej i jej ochronie osobistej;
•    pierścienie bezpieczeństwa – linie wyznaczające obszary bezpieczeństwa utrudniające dostęp do osoby ochranianej oraz dokonywanie czynności sprawdzających eliminujących ewentualne zagrożenie ze strony osób z najbliższego otoczenia (np. sekretarka, kierowca);
•    szyki ochronne – ustawienie pracowników ochrony określające „obszary odpowiedzialności” i umożliwiające odparcie bezpośredniego ataku zamachowca z bronią lub innym przedmiotem niebezpiecznym, tak z bliska, jak również większej odległości;
•    środki transportowe – pojazdy przystosowane pozwalające na szybkie i bezpieczne wywiezienie osoby ochranianej ze strefy zagrożonej;
•    idealne miejsce ataku – miejsce, w którym osoba ochraniana musi się pojawić i w którym, podczas ataku, ograniczone jest pole manewru niezbędne do szybkiej ewakuacji.